Przejdź do głównej treści Przejdź do wyszukiwarki

W PRLu

 W lecie 1944 roku Niemcy opuścili Kolbuszową. W mieście spontanicznie zaczęła odradzać się kultura. Profesor Julian Jabłoński zorganizował chór, profesor Michał Czartoryski (który wrócił z Wielkiej Brytanii), wspólnie z Marią Siedmograj założyli amatorski teatr im. Aleksandra Fredry, Jan Styga założył orkiestrę dętą. Choć początkowo każda z grup działała gdzie indziej, to w niedługim czasie wszyscy spotkali się w „sokolni” - bo pod taką nazwą budynek nadal funkcjonował w świadomości mieszkańców. Faktycznie przejęty przez państwo oficjalnie działa już jednak pod nową nazwą – najpierw jako Dom Kultury, a od początku lat 50. - na przeszło dwie dekady – pod szyldem Powiatowego Domu Kultury.

Chór Juliana Jabłońskiego /prof. Jabłoński pierwszy z lewej

Dyrektorem PeDeKu został Zenon Stępień, człowiek który doświadczenie w kulturze zdobywał Dolnym Śląsku. Choć placówka zatrudniała tylko czterech instruktorów to była czynna niemal na okrągło. Szybko stała się jednym z głównych centrów życia miasteczka. Mieszkańców do pedeku ściągały organizowane tutaj zajęcia artystyczne, zabawy karnawałowe, choinkowe i sylwestrowe, premiery kolejnych sztuk wystawianych przez teatr amatorski. Główna sala wielokrotnie gościła przedstawicieli lokalnych i regionalnych instytucji, którzy tutaj organizowali swoje zebrania. Wielkim wzięciem cieszył się telewizor, który pojawił się w pedeku w 1959 roku.

Z czasem okazało się, że budynek „sokoła”, planowany i wybudowany jeszcze w czasach galicyjskich, jest za mały i konieczna jest jego rozbudowa. W jednej z dobudowanych sal znalazło się miejsce dla klubu młodzieżowego, który pod różnymi nazwami (Sahara, Lasowiak, Calipso...) działał w niej aż do lat 90. (dzisiaj w tym miejscu znajduje się Galeria pod Trąbami).

Teatr Amatorski im. Aleksandra Fredry /prof. Czartoryski siedzi pierwszy z lewej

W latach 60. działalność domu kultury wyszła poza mury „sokolni”. W ramach zainicjowanego przez Macieja Skowrońskiego tzw. eksperymentu kolbuszowskiego pod kierunkiem PeDeKu w całym powiecie kolbuszowskim zaczęły powstawać lokalne ośrodki kultury. Eksperyment był najpierw bacznie obserwowany, a później naśladowany przez ośrodki kultury z innych rejonów kraju. Mniej więcej w tym samym czasie instruktorzy kolbuszowskiego domu kultury zaangażowali się w tworzenie kolbuszowskiego muzeum (to ich wyjazdom w teren dzisiejszy skansen zawdzięcza wiele ze zgromadzonych w swoich magazynach eksponatów) i wsparcie powstającego w tym czasie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami (pierwsze numery biuletynów były przepisywane na maszynach właśnie w domu kultury).

Tymczasem w placówce następowały kolejne zmiany. Zenona Stępnia, który został kierownikiem nowootwartej placówki w Kolbuszowej Górnej zastąpił Józef Niezgoda. Po nim dyrektorem, tyle że już nie powiatowego a Miejskiego Domu Kultury został Zbigniew Winiarski. Był koniec lat 70. W domu kultury zaczął działać Dyskusyjny Klub Filmowy. Nowy dyrektor – jako zapalony podróżnik organizował też pokazy slajdów z różnych stron świata a w niewielkiej ciemni pod sceną odbywały się zajęcia fotograficzne prowadzone przez Jana Mazurkiewicza i Jana Cichonia. Dzieci przychodziły na zajęcia plastyczne, młodzi na kursy tańca, a w każdy czwartek odbywały się spotkania klubu seniora. Aktywną działalność placówki zahamowało wprowadzenie stanu wojennego.


Tadeusz Nalepa i Mira Kubasińska podczas występu w Miejskim Domu Kultury w Kolbuszowej

W 1982 roku nastąpiła kolejna zmiana, nowym dyrektorem został Stanisław Gil, po którym tę funkcję przejął Wiesław Minich.  

Biuletyn Informacji Publicznej

Zegar

Kalendarz

Rok wcześniej Miesiąc wcześniej
Lipiec 2018
Miesiąc później Rok później
Pon Wt Śr Czw Pt Sb Nie
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Imieniny